Interview met Stephane Hirschberger, architect en landschapsarchitect

De locaties gekozen voor de teams in Bordeaux zijn allemaal vergeten stukken land, dicht bij de ringweg. Na het horen van verschillende meningen over deze taak, lijken er twee verschillende manieren van kijken naar Bordeaux: men kan het zien als een netwerkstad met groene verbindingen tussen de componenten van het netwerk, of men kan het zien als een continue stad met veel van breuken in de textuur. Welke positie vertegenwoordigt u?

Ik weet niet of dat is de algemene opvatting. Het hangt van je achtergrond. Iemand uit de stad stedenbouwkundige dienst, die is belast met economische, ruimtelijke, landbouw-en infrastructurele systemen, denkt natuurlijk in de systemen. Als je een landschapsarchitect, aan de andere kant, zijn ze meestal te zien op het grondgebied als iets dat is samengesteld uit verschillende natuurlijke elementen. En dan is er nog de bezoekers 'perspectieftieve. Bezoekers kunnen zien alleen wat er voor hen. Als een bezoeker is een netwerk persoon, zien ze het netwerk en de discontinuïteit, en ze zullen deze discontinuïteit te herkennen als een kans.

Heb ik gelijk dat je ten gunste van de netwerk-optie?

Nou, in ieder geval ik weet niet of de continuïteit is op zichzelf een kardinale deugd. We moeten de infrastructuur te beheren, maar we moeten niet overal te zien barrières en grenzen. Vooral politici moeten begrijpen dat de kaarten opnieuw moeten worden gedeeld worden. De vraag is hoe om hen te overtuigen.

Wat denk je dat is het potentieel van de groene overgebleven ruimten in Bordeaux?

Het centrum van Bordeaux is een erfgoed site, maar de agglomeratie als geheel zeer rijk is aan groene ruimte. Het probleem is dat die groene ruimten zijn meestal prive-eigendom. Vaak zijn ze vernietigd worden als ze verkocht aan mensen die niet schelen. De belangrijkste taak moet worden om deze te controlerenrritories. Als je dat doet, kunt u dit kader van groene ruimten en zet hem in een structuur. Er zijn veel natuurlijke gangen, die zijn grond met een openbare omdat ze overstromingsgebieden. Maar de particuliere gangen zijn bedreigd. En de cultuur van het pand is zeer moeilijk te veranderen.

Veel van deze gebieden zijn ontoegankelijk. Zelfs als ze geen prive-eigendom, ze zijn niet de gebieden die normale burgers zouden betreden. Dat is waarschijnlijk een van de redenen waarom mensen ervaren ze als belemmeringen.

Dat klopt, maar in sommige gevallen konden ze worden geïntegreerd in het publieke systeem. Het zou een prachtig project om een groen netwerk met deze erfenis van prachtige bomen en tuinen te creëren. Dat is precies hoe het Parc des Coteaux op de rechter oever van de Garonne is gemaakt: de nalatenschap van verscheidene oude heerlijkheden werden samengevoegd tot een groot nieuw publiek tuin te creëren. Het Parc des Jalles in het noorden van Bordeaux is anders, omdat het gaat over stedelijke LANDBOUWe, het is niet een recreatiepark. Mensen leven daar en cultiveren van de grond en verdienen hun brood van.

Wat is de waarde van een dergelijk gebied als het Parc des Jalles voor de stad?

Dat is moeilijk te definiëren. Als je zegt dat het een culturele waarde heeft, moet je het bagatelliseren en te reduceren tot een toeristische niveau. Het is veeleer een symbolische waarde, houden de boeren in de stad. Bovendien zou het onmogelijk zijn voor de gemeente om zorg toch te nemen van 5000 hectare grond. Je hebt landschap agenten. Het landschap architect Jacques Simon schreef ooit met een tractor in een veld: "Zonder boeren ik me verveel. De aarde." Als we willen groene corridors en grote groene ruimtes hebben, we hebben mensen nodig om voor hen te zorgen.

Denkt u dat deze corridors moeten groen blijven ten koste van alles? Of zou het een optie om er te bouwen en zet ze in delen van het stedelijk weefsel?

Sommige van de gangen zijn overstromingsgebieden enkan men toch niet verder uit te bouwen. Als u de kaart van Bordeaux, zult u zien dat er nogal veel van hen. Maar ik denk niet dat het moet een dogma om ze allemaal te houden groen. We hebben om dit te controleren, de locatie voor de locatie. Het kan een leidraad zijn, maar men heeft het te verifiëren.

Wat hoop je de stad Visions teams kunnen bijdragen aan deze discussie?

Ik denk dat ze hun ervaringen kunnen bijdragen uit andere Europese steden en landen. Culturen kunnen verschillen, maar verschijnselen zijn hetzelfde. Het zal moeilijk zijn voor de teams, echter. Ze werken op echt vergeten sites, en het is een beetje zoals een val uit een helikopter met blinde ogen.

Bent u het eens met de selectie van locaties voor het project?

Ja. Nou, voor een project als dit, zijn er altijd twee mogelijkheden: men kan een plaats die representatief is voor vijf problemen, of men kan een probleem - leegte en n kiezen kiezenARD in dit geval -, vinden verschillende voorbeeldige sites en vervolgens vergelijken met de suggesties. Ik denk dat beide zijn legitiem strategieën.

Het probleem gekozen voor dit project is een interessante en zeer belangrijk. En ik ben blij dat voor een keer, het is niet over het centrum van Bordeaux. Werken in het centrum van Bordeaux als architect is als werken op een historisch schilderij met een klein penseel: je kan niet echt iets. In de buitenwijken zijn er meer mogelijkheden en meer vrijheid.

Interview door Anneke Bokern voor City Visions Europe.